Ανάβαση Πάρνηθας δέκα χιλιομέτρων

Το χρονικό ενός σπουδαίου και ιδιαίτερου αγώνα, του μοναδικού που διοργανώθηκε τόσο πριν όσο και μετά τον Πόλεμο, αλλά δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τον εκμοντερνισμό.

Προπολεμικά στην Ελλάδα, υπήρχαν μεμονωμένοι αγώνες αυτοκινήτου και όχι θεσμοθετημένοι τίτλοι. Στο πλαίσιο αυτό, διοργανώνεται στις 7 Ιουλίου του 1932 η ανάβαση Πάρνηθας. Από τα λίγα στοιχεία που έχουν διασωθεί, γνωρίζουμε ότι την καλύτερη επίδοση, πέτυχε ο Αντώνης Σταθάτος, πρόεδρος, τότε, της Ε.Λ.Π.Α. Οδηγώντας μια Bugatti ανέβηκε σε 9 λεπτά και 4 δεύτερα. Αν η απόσταση ήταν η ίδια, η συγκεκριμένη των 10 χιλιομέτρων επί της οποίας διεξήχθησαν και οι μεταπολεμικοί αγώνες, ο χρόνος για τα δεδομένα της εποχής, είναι εκπληκτικός.

1932


1932: Ο Α. Σταθάτος, με την Bugatti ετοιμάζεται να ξεκινήσει τον αγώνα της 7ης Ιουλίου. Ανάμεσα στους διακριθέντες εκείνου του αγώνα, θα ξεχωρίσουμε τα ονόματα των επόμενων προέδρων της Λέσχης, όπως του Απόστολου Νικολαΐδη που πρώτευσε στην κλάση 750 – 1000 κ.εκ. αυτοκινήτων με συμπιεστή και χρόνο 10΄:24΄΄, με Austin αλλά και του Παναγή Γιαννουλάτου που ήρθε δεύτερος στην ίδια κλάση με 10΄:45΄΄ και όμοιο αυτοκίνητο.

Μια γενιά, έναν Πόλεμο, μια Κατοχή και έναν Εμφύλιο σπαραγμό αργότερα, το 1956, το πρώτο έτος που θεσμοθετήθηκε πανελλήνιος τίτλος, η ανάβαση Πάρνηθας παίρνει τη θέση της στο καλεντάρι. Θα παραμείνει εκεί 16 συναπτά έτη, θα υποστεί αλλαγές καθώς οι συνθήκες μεταβάλλονται και θα επανέλθει, για λίγο, στο τέλος της δεκαετίας του ’70 αλλά τίποτα δεν θα είναι ίδιο.

Στη διάρκεια αυτής της περιόδου υπήρξαν διάφορες εκδόσεις. Στην κορφή όλων, η κλασσική μήκους 10 χιλιομέτρων. Ως σημείο εκκίνησης, είχε το 20ο χλμ. του δρόμου που οδηγούσε από την πρωτεύουσα στην κορφή του βουνού, και ολοκληρωνόταν στο 30ο. Διοργανώθηκε δεκατρείς φορές, από το ΄56 έως το ’69.Το ’57λόγω ακαταλληλότητας του οδοστρώματος η διαδρομή συντμήθηκε στα 6 χλμ. και τελέστηκε δυο φορές για τον διεθνή αγώνα και μια για τον εθνικό. Σε αυτές τις δεκατρείς συν μια, διοργανώσεις εστιάζει το παρόν αφιέρωμα, οι περισσότερες εκ των οποίων, συγκεκριμένα δέκα από τις δεκατέσσερις, διοργανώθηκαν Απρίλιο.Για αυτό και τις μνημονεύουμε τούτη την εποχή.

Ας σημειωθεί, ότι στην ίδια απόσταση,από το ’53 έως και το ’67 διοργανώθηκε άλλες 14 φορές (πάλι με εξαίρεση το ’57, που επίσης μειώθηκε στα 6χλμ.) ως η τελευταία δοκιμασία του Διεθνούς Ράλυ Ακρόπολις, πλην όμως αυτό, είναι ένα άλλο κεφάλαιο.

Εκ των πραγμάτων η Πάρνηθα κατέχει τον τίτλο της κορυφαίας ανάβασης στην ιστορία των ελληνικών αγώνων, όχι τόσο λόγω του πλήθους των διοργανώσεων και την αντοχή της στο χρόνο. Αλλά για το γεγονός ότι είναι ο μοναδικός αγώνας που διοργανώθηκε και προ και μεταπολεμικά, επίσης διότι φιλοξενήθηκε δυο φορές στο καλεντάρι του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, το ’57 και ’58, καθώς και διότι γνώρισε μια ευρύτερη αναγνώριση ως δοκιμασία του Δ.Ρ.Α.Είχε δε, τριπλάσιο μήκος από τις υπόλοιπες,ημεδαπές αναβάσεις και την μεγαλύτερη υψομετρική διαφορά ανάμεσα στην εκκίνηση και στον τερματισμό. Ήταν αναμφίβολα, η κορωνίδα των ελληνικών αναβάσεων.

1956

Στις 2 Σεπτεμβρίου του ’56 τελείται η πρώτη ανάβαση Πάρνηθας που προσμετρούσε στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Ο Πέτρος Νομικός ανέβασε τη λευκή XK ταχύτερα από κάθε άλλον. Ήταν επίσης το μόνο αυτοκίνητο που έσπασε το φράγμα των οκτώ λεπτών.

Στους 34 οδηγούς που κατετάγησαν διακρίνουμε μέλλοντες πρωταθλητές, όπως ο Κωνσταντίνος Νικολόπουλος, ο Τζώνυς Πεσμαζόγλου, ο Παναγιώτης Περατικός. Σημαντική η παρουσία των γυναικών. Κατατάσσονται τέσσερις. Η Έφη Κανελοπούλου (7η), η Σιμόνη Σεβαστοπούλου (23η), η Αγνή Κουρτάκη (27η) και η Μπέσυ Αδοσίδου (28η). Πλην της Αδοσίδου, όλων των υπολοίπων κυριών συμμετείχαν και οι σύζυγοι, αλλά μόνον το ζεύγος Σεβαστοπούλου αγωνίστηκε με το ίδιο όχημα. Δυο οδηγοί που κατετάγησαν σε αυτή την πρώτη μεταπολεμική Πάρνηθα, οι Δημ. Ραλλίδης (9ος) και Αντ. Κουλεντιανός (11ος) είχαν συμμετάσχει και στον αγώνα του 1932.

1957

Η πρώτη φορά που η ανάβαση Πάρνηθας προσμέτρησε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ήταν το 1957. Τέσσερα μόλις χρόνια μετά την οργάνωση του Δ.Ρ.Α., γίνεται, μέσα στη δεκαετία του ’50, ο δεύτερος ελληνικός αγώνας που προσμετρά σε ευρωπαϊκό θεσμό. Επειδή η κατάσταση του οδοστρώματος δεν επέτρεψε τη διεξαγωγή της κλασσικής απόστασης των 10 χλμ., εκτελέστηκε δυο φορές ένα τμήμα των 6 χλμ. ώστε ο αγώνας να πληροί τις νόρμες του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Ιδού και η κάλυψη του προβλήματος από τον Τύπο της εποχής,

Νικητής στο διεθνή αγώνα ήταν o Wolfgang von Trips. O Γερμανός ευγενής οδήγησε μια Spider RS και με την ταχύτητα που τον διέκρινε κυριάρχησε. Στην εικόνα χαμογελαστός λίγο πριν την εκκίνηση, ενώ στο φόντο αποκαλύπτεται ένα ανεκμετάλλευτο λεκανοπέδιο.

1958

Για πρώτη φορά μέσα στο Μάιο, αντί τον Σεπτέμβριο και αμέσως μετά την τέλεση του Δ.Ρ.Α., εκείνη η Πάρνηθα έμελλε να μείνει στην ιστορία από την επίδοση του Wolfgang von Trips. Ο Γερμανός ευγενής, ήρθε μαζί με τους υπόλοιπους ομοεθνείς του (Ηans Hermann, Εdgar Barth, Huschkevon Hanstein) συν τους Ιταλούς Umberto Maglioli και Giulio Cabianca χωρισμένους στις ομάδες της Porsche και της Borgward. H μάχη έγινε μεταξύ της Spider του Trips και της Borgward του Hermann. Η τελική τους διαφορά ήταν μικρότερη από μισό δεύτερο το χιλιόμετρο.Η εμφάνιση και οι επιδόσεις των καθαρόαιμων αυτοκινήτων των αλλοδαπών οδηγών, σοκάρισαν το κοινό που παρακολούθησε αλλά και τους Έλληνες αγωνιζομένους.

Στιγμές πριν ξεκινήσει την κούρσα του, στημένος ήδη στη γραμμή εκκίνησης, ο W. von Trips αλλάζει μερικές κουβέντες με την Έφη Δαρδούφα. Λίγο αργότερα θα περνούσε τη γραμμή του τερματισμού κατακτώντας τη νίκη και σημειώνοντας την επίδοση που έμελλε να παραμείνει στο διηνεκές. Με τις νίκες του στις 13 Ιουλίου στην ανάβαση Trento-Vareze στην Ιταλία και ανήμερα δεκαπενταύγουστο στην Gaisberg της Αυστρίας θα κατακτούσε τον πανευρωπαϊκό τίτλο.

Οι Έλληνες αγωνιζόμενοι συμμετείχαν τόσο στον διεθνή αγώνα, όσο και στον Εθνικό, όπου ο Νίκος Παπαμιχαήλ με ΧΚ150 θα σημειώσει νέα Πανελλήνια επίδοση με 7΄:25΄΄:8, η οποία έμελλε να μείνει ακατάρριπτη για μια πενταετία.

1959

Για πρώτη φορά διοργανώνεται Απρίλιο και πριν το Δ.Ρ.Α. Ο Τζώνυς με την twoten παίρνει άνετα τη γενική, είναι ο μόνος που κατεβαίνει τα 8 λεπτά αλλά, μένει μακριά, τόσο από το ρεκόρ του Ν. Παπαμιχαήλ όσο και από το ατομικό του ρεκόρ.

Σαράντα τρεις οδηγοί πέρασαν τη γραμμή του τερματισμού (τέσσερις από τους οποίους συμμετείχαν για πρώτη φορά), δύο περισσότεροι από την προηγούμενη χρονιά, αλλά έξι λιγότεροι από το ΄57. Ένας από αυτούς και ο εικονιζόμενος Γιάννης Κανάρογλου με MG, δεύτερος στην κλάση του, πίσω από τον Γιάννη Χρονίδη.

Αξίζει επίσης μια ματιά στην κλάση Α6. Πίσω από τον Δημήτρη Κωδούνη τερματίζει ο Αλέξης Ακριθάκης ο οποίος ντουμπλάριζε το αυτοκίνητο του Κωδούνη. Ο Δημήτρης θα εξελιχθεί σε διπλωμάτη καριέρας. Θα χάσει τη ζωή του σε τροχαίο το θέρος του ΄62, προηγούμενος μάλιστα στο πρωτάθλημα Τουρισμού. Ο Αλέξης που εκείνη την εποχή σπούδαζε στην BeauxArts, θα κάμει μια αξιοθαύμαστη διεθνή εικαστική καριέρα. Τρίτος με όμοιο όχημα ο δημοσιογράφος Χάρης Λυμπερόπουλος.

1960

Η πρώτη Πάρνηθα του ελληνικού πρωταθλήματος της δεκαετίας του ’60, φέρνει ένα πισωγύρισμα. Είναι ο αγώνας με τις λιγότερες μέχρι τότε συμμετοχές αλλά και με τους λιγότερους θεατές. Υπάρχουν δυο αιτίες. Είναι η πρώτη και τελευταία μεταπολεμική φορά που τελείται τον Ιούλιο. Είναι η πρώτη φορά που γίνεται καθημερινή (Τετάρτη).

Στο αγωνιστικό επίπεδο ο Τζώνυς πετυχαίνει νέο ατομικό ρεκόρ με την Chevy, αλλά παραμένει μακριά από την πανελλήνια επίδοση του Παπαμιχαήλ. Δυο ακόμα οδηγοί κατεβαίνουν το φράγμα των οκτώ λεπτών. Ο Ηλίας «Σπέσιαλ» Μεταξάς με ΧΚ 150 και ο Γιάννης Χρονίδης με δανεική τη Chevy του Αμερικανού Kingsley. Στην εικόνα ο Τζώνυς ανεβάζει τη δυνατή αλλά δύστροπη twoten στο στενό, ανηφορικό δρόμο.

1961

Εισακούγοντας, κατά το ήμισυ τις παραινέσεις, οι οργανωτές, έφεραν την Πάρνηθα τον Απρίλιο, αλλά τον άφησαν πάλι καθημερινή (Τετάρτη). Ο αγώνας είχε ελαφρά περισσότερες συμμετοχές (32 από τους οποίους τερμάτισαν 27) από την προηγούμενη χρονιά.

Νικητής αναδείχτηκε ο Τζώνυς, ο μοναδικός που κατέβηκε κάτω από τα οκτώ λεπτά, ενώ στη δεύτερη θέση βρέθηκε ο Μ. Κοτσώνης με το δίχρονο Αuto Union και τα ταπεινά χίλια κυβικά του.

Ο Τζώνυς Πεσμαζόγλου, ο Λεωνίδας Αναγνώστου, ο Γιώργος Ραπτόπουλος, ο Μανώλης Κοτσώνης, και καθιστός ο Μηνάς Βουρδουμπάκης, χαμογελαστοί κάτω από την ανοιξιάτικη λιακάδα, λίγο μετά το τέλος του αγώνα, μπροστά στη twoten και το A.U. που βρέθηκαν στις δυο πρώτες θέσεις.

1962

Καθώς ο αγώνας του πρωταθλήματος σταθεροποιείται πριν το Δ.Ρ.Α. και μέσα στον Απρίλιο, το ρεκόρ του Ν. Παπαμιχαήλ δεν απειλείται ούτε το ’62.
Πλην όμως, πέντε οδηγοί κατεβαίνουν το οκτώ, περισσότεροι από κάθε άλλη χρόνια, γεγονός που αποδεικνύει την βελτίωση του επιπέδου.

Την νίκη κατακτά ο Άλκης Μίχος. Για να τα καταφέρει, θα χρειαστεί να βελτιώσει την ατομική του επίδοση. Ο Γ. Χρονίδης ντουμπλάροντας την Healy του Μίμη Μαρκομιχελάκη θα κατακτήσει τη δεύτερη θέση πολύ κοντά στον νικητή και πολύ μακριά από τον τρίτο Αμερικανό F. Selas.

Η καλύτερη, συγκριτικά, επίδοση είναι του Γιώργου Ραπτόπουλου. Εγκαταλείποντας τους αγώνες με τα δίκυκλα και στρέφοντας το ενδιαφέρον του ολοκληρωτικά στα αυτοκίνητα, ο Μακεδόνας οδηγός πετυχαίνει έναν εξαίρετο χρόνο οδηγώντας το μικρό junior. Με το ψευδώνυμο «Campani», ο Δημ. Κωδούνης, και αυτός στην δεκάδα με τα 850 κ.εκ. του Saab του.

1963

Καθώς προχωρά η δεκαετία του ’60, τόσο ανεβαίνει το επίπεδο. Σε σχέση με την περασμένη χρονιά, διπλασιάζονται οι οδηγοί που κατεβαίνουν το οκτώ. Δέκα από πέντε, ενώ εντύπωση προκαλεί ότι 4 από τα 10 αυτά αυτοκίνητα που γράφουν χρόνους μικρότερους των οκτώ λεπτών το ’63, έχουν λιγότερα από 1.000 κ.εκ. Τον αγώνα θα κερδίσει ο βρετανός Murray Smith, πλησιάζοντας κατά 4/10 το ρεκόρ του Παπαμιχαήλ που δείχνει στοιχειωμένο από το ’58.

Ο Γιώργος «Voodoo» Μεϊμαρίδης μοιράστηκε με τον Βρετανό Murray Smith το TR4 που διακρίνεται πίσω τους. Ο Murray κέρδισε τον αγώνα και ο Γιώργος πλασαρίστηκε στην 4η θέση. Μετά την αναμέτρηση, γραβατοφορεμένοι και οι δύο ποζάρουν με φόντο τα έλατα κάτω από ένα νεφοσκεπή ουρανό στην κορφή της Πάρνηθας.

1964

Μετά από τέσσερα έτη, ο αγώνας επιστρέφει στην Κυριακή. Έτσι, στο βουνό βρίσκονται περισσότεροι θεατές που αποδεικνύονται τυχεροί καθώς αντικρίζουν ένα σπάνιο θέαμα. Τον πρωταθλητή Γιώργο Ραπτόπουλο στην καλύτερη ίσως κούρσα της καριέρας του και σε μια από τις κορυφαίες της δεκαετίας.

Οδηγώντας το λευκό F12, γνωστό και με το παρανόμι «Χάρος» συνέτριψε για περισσότερα από 20 δευτερόλεπτα, το ρεκόρ της ΧΚ του Παπαμιχαήλ που έστεκε ακλόνητο από το ’58. Για να συμβεί αυτό χρειάστηκε να επιστρατεύσει όλες του τις μηχανολογικές γνώσεις να προετοιμάσει ο ίδιος οριακά το αυτοκίνητο, να γνωρίζει άριστα τη διαδρομή, πάνω απ’ όλα όμως, απαιτήθηκε οδηγικόταλέντο και ψυχική τόλμη.

Έτσι προκειμένου να αντισταθμίσει τη μικρή ισχύ, τη χαμηλή ροπή και τη στενή ωφέλιμη περιοχή του μικρού δίχρονου κινητήρα του και να μην κόβει τη φόρα του αυτοκινήτου σε πολλά σημεία, το άφηνε να ξακρίζει και να ακουμπά πάνω στα βράχια ή στο χαμηλό προστατευτικό στηθαίο. Μια παράτολμη, αν όχι παράλογη, τεχνική, αλλά και ο χρόνος του ήταν εκτός λογικής.

1965

Ο αγώνας του ΄65 συγκέντρωσε τις περισσότερες συμμετοχές από τότε που μπήκε στο πρωτάθλημα. Πενήντα δύο αυτοκίνητα τερμάτισαν, ενώ και το επίπεδο βελτιώθηκε καθώς 11 οδηγοί κατέβηκαν το οκτώ. Γίνεται πλέον σαφές ότι ο στόχος είναι το φράγμα των επτά λεπτών. Σε επίπεδο κορυφής ο Άλκης Μίχος θα οδηγήσει την κόκκινη 250 GT και θα κυριαρχήσει δημιουργώντας νέο πανελλήνιο ρεκόρ.

Ο Γ. Ραπτόπουλος, θα βρεθεί από πίσω του με μια ακόμα λαμπρή εμφάνιση. Στην 3η θέση ο Μίμης Μαρκομιχελάκηςμε το ψευδώνυμο «Δημ,. Αθανασιάδης» στη δεύτερη εμφάνιση της e – type στην Πάρνηθα, μετά την περσινή που είχε οδηγήσει ο Γ. Χρονίδης.

Σχετικά με την προσέλευση του κόσμου το «Νέο αυτοκίνητο» (αρ. φυλ. 121 – 122) θα σημειώσει. «Πρώτη φορά η συμμετοχή του κόσμου για να παρακολουθήση τον αγώνα ήταν τόσο μεγάλη, που προς στιγμήν υπήρξε φόβος να αναβληθή. Απροετοίμαστοι οι Οργανωτές και τα όργανα της τάξεως βρέθηκαν ξαφνικά προ αδιεξόδου και επί μια μισύ σχεδόν ώρα δόθηκαν μάχες για να εκκαθαριστεί η διαδρομή από αυτοκίνητα και φιλάθλους. Με την απειλή της αφαιρέσως πινακίδων από τον επικεφαλής της τροχαίας, οι φίλαθλοι απεμάκρυναν τα αυτοκίνητά των από όλα τα επικίνδυνα σημεία της διαδρομής και από την περιοχή του τέρματος…»

1966

Το ’66 ήταν η πρώτη φορά που η ανάβαση Πάρνηθας εκτός από αυτοκίνητα φιλοξένησε και μοτοσυκλέτες. Από τότε άρχισαν οι δίτροχοι αγωνιζόμενοι να έχουν κοινές αγωνιστικές με τους τετράτροχους. Το ρεκόρ του Μίχου παρέμεινε, αλλά κάτω από τα οκτώ λεπτά βρέθηκαν περισσότεροι οδηγοί από ποτέ. Συνολικά 14.

Ταχύτερος αποδείχτηκε ο Σταύρος Ζαλμάς που στην πρώτη του Πάρνηθα με CooperS απέσπασε τη νίκη, αφήνοντας δυνατούς αντιπάλους και ισχυρότερα αυτοκίνητα στις επόμενες θέσεις.

O Μανώλης Κοτσώνης, ήταν εκείνος που οδήγησε για δεύτερη χρονιά μια e – type, πιστεύοντας ότι μπορούσε να διεκδικήσει τη νίκη. Αν και σημείωσε καλύτερη επίδοση από εκείνες του ’65 των Μίμη «Δ. Αθανασιάδη» Μαρκομιχελάκη και Ν. Καπετανάκη, περιορίστηκε στη 2η θέση.

1967

Ο αγώνας του ’67 έδωσε αυτό που ήταν στόχος από το ’64. «Ο «Μέλας με Ωστεν Κούπερ Sεξεπόρθησε το οχυρόν 7 λεπτά» έγραψε το «Βολάν» (τ. 150 Μαρ – Απρλ. 1967). Ο Γιώργος «Μέλας» Μεϊμαρίδης, χρησιμοποίησε για πρώτη φορά διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης και racing ελαστικά (DunlopR6) δείχνοντας το δρόμο στις υπόλοιπες συμμετοχές.

Στη δεύτερη θέση ο αδελφός του Γιάννης «Μαύρος» με την Giulia. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που δυο αδέλφια θα έκαναν το 1- 2 στην Πάρνηθα. Μέσα σε οκτώ δέκατα ο δεύτερος από τον τέταρτο, με τρία διαφορετικά αυτοκίνητα. Δείγμα του κλειστού ανταγωνισμού. Πρώτη εμφάνιση της Vette του Τζώνυ, που άμεσα απέκτησε το παρανόμι «Στρίγγλα».

1968

Είχε κερδίσει πρώτη φορά το ’59 με 7΄:43. Έντεκα χρόνια αργότερα, το ’68, αλλάζοντας όχημα θα ξανακέρδιζε, κατεβάζοντας 66 δευτερόλεπτα το χρόνο του ’59. Θα σημείωνε 6΄ :39΄΄:7, μια επίδοση που θα παρέμενε εις το διηνεκές ως η καλύτερη που σημείωσε Έλληνας στο βουνό. Ο λόγος για τον Τζώνυ, που ήθελε τη νίκη, ήθελε και το ρεκόρ.

Με αυτό το στόχο εμφανίστηκε στις επτά Απριλίου του ’68 με την Vette έτοιμος για όλα. Έχοντας, περιέργως, το νο 44 ξεκίνησε προτελευταίος. Πίσω του στη γραμμή εκκίνησης υπήρχε μόνον το Gordini του Α. Στρατούλη και ακόμα πιο πίσω διακρίνουμε πλήθος κόσμου. Καίγοντας λίγο από τα πίσω λάστιχα έσπρωξε τη Vette με ορμή από τα πρώτα μέτρα της ανάβασης ανάμεσα σε εκατοντάδες θεατές που έβλεπαν με δέος το αμερικάνικο θηρίο.

Στο δρόμο υπήρχαν αρκετά χαλίκια από τα αυτοκίνητα που είχαν ανέβει νωρίτερα αλλά η Vette ανέβηκε αταλάντευτη με έναν οδηγό αποφασισμένο.
Μόλις 6 λεπτά, 37 δεύτερα και εννέα δέκατα αργότερα πέρασε τη γραμμή του τερματισμού, συντρίβοντας το περσινό ρεκόρ του «Μέλα» και δημιουργώντας νέα πανελλήνια επίδοση.

Στα 54 του χρόνια, ο Τζώνυς πόζαρε με χαρά μπροστά στη Vette για την σπουδαία του επίδοση ενώ δεν παρέλειψε να εισπράξει και τα ευμενή σχόλια των Αμερικανών της παρακείμενης βάσης πουθα ένοιωθαν υπερηφάνεια, τόσες χιλιάδες μίλια μακριά από την πατρίδα, όταν ένα τόσο δημοφιλές δικό τους όχημα νίκησε σε αυτή τη χώρα της Μεσογείου.


Ο Σπύρος Τσινιβίδης, εργένης με άποψη, μετά την απονομή με την τότε συνοδό του Μαρία Κυβέλου, ηθοποιό.

Μπορεί ο Τζώνυς να κέρδισε, αλλά δεν ήταν λίγοι αυτοί που είπαν ότι η επίδοση της ημέρας ήταν του Σπύρου Τσινιβίδη και δεν είχαν άδικο. Ο διοπτροφόρος οδηγός, ανέβασε μια B.M.W. 1600 Ti, μόλις 1,2 δευτερόλεπτα πιο αργά από την Vette. Ασφαλώς πρόκειται για εκθαμβωτική επίδοση. Χωρίς αμφιβολία οδήγησε ο Σπύρος εκείνη την μέρα και ήταν άτυχος, πολύ άτυχος που έπεσε σε μια τόσο μεγάλη επίδοση του Τζώνυ και ξεχάστηκε η δίκη του.

1969

Τον Απρίλιο του ’69 έμελλε να διοργανωθεί για τελευταία φορά η κλασσική ανάβαση Πάρνηθας των 10 χιλιομέτρων. Για τους προληπτικούς ας κατατεθεί ότι ήταν η 13η, πάντα για την μεταπολεμική περίοδο.

Δεν ήταν φανερό τότε, ότι θα ήταν η τελευταία, καθώς υπήρχαν πολλές ενδείξεις περί του αντιθέτου. Ο αγώνας είχε καθιερωθεί να διεξάγεται Κυριακή, δόθηκαν δύο μέρες επίσημων δοκιμών και συμμετείχαν περισσότεροι παρά ποτέ (71).

Επίσης ήταν η πρώτη φορά που, πέραν της κλασικής ανάβασης, διοργανώθηκαν άλλες δυο εκδόσεις της, μήκους 7 και 4 χλμ. μέσα στην ίδια χρονιά, προκειμένου να πλουτίσει το νεοσυσταθέν πρωτάθλημα αναβάσεων.

Όλα έδειχναν ευοίωνα αλλά το μέλλον, του αγώνα δεν ήταν τέτοιο. Στο αγωνιστικό κομμάτι ο Τζώνυς θα σημείωνε την Πέμπτη, συνολικά νίκη του στο βουνό, χωρίς όμως να μπορέσει να βελτιώσει έτι περαιτέρω το ρεκόρ του.

Ο Νίκος Καπετανάκης που πλασαρίστηκε στη δεύτερη θέση, διακρίνεται εδώ σε δεξιά φουρκέτα, ντριφτάροντας δυναμικά την κόκκινη λευκή δύο δύο.

Στην ερώτηση τι ήταν η Πάρνηθα η απάντηση θα μπορούσε να είναι: Καυσαέριο με λάδι από τα δίχρονα, ήχοι από Ferrari, από Porsche, μυρουδιές από καστορέλαιο, μάχες μεταξύ Alfa και Cooper και βέβαια οι βρυχηθμοί της Vette. Οι καλύτεροι αγωνιζόμενοι ξόδευαν βράδια, καύσιμα, και ελαστικά σε δοκιμές. Οι μυημένοι γνώριζαν ακόμα και τα δρομολόγια των υπηρεσιακών οχημάτων της στρατιωτικής βάσης.

Έτσι, την δεκαετία του ’60 γνωρίζει μια μεγάλη άνθηση. Μάρτυρας και η εικόνα, από την ευθεία εκκίνησης τον Απρίλιο του ’66, που οι άνδρες της Χωροφυλακής ορίζουν τους θεατές, κάτω από έναν νεφοσκεπή ουρανό, που δεν έφερε όμως βροχή. Στην κορφή ξεχωρίζει ο όγκος του ξενοδοχείου Mont Parnes που δεν κόμισε τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Σε αυτήν την μεγάλη ευθεία της εκκίνησης, όπου τώρα είναι το βασίλειο του κιτς, υπήρχε μόνον ένα ταβερνάκι. Του Παντέλου. Ατελείωτες, εκεί, οι μεταμεσονύκτιες συζητήσεις, για διαφορικά, σχέσεις, χρόνους, τακτικές. Μπορεί να ξεκινούσαν από του Παντέλου και να συνέχιζαν στο καφενείο «Βυζάντιο» του «μπιντέ» όπως περιέγραφε την πλατεία Κολωνακίου ο Μάριος Χάκας, Και αν ο συγγραφέας τον αποκάλεσε τότε μπιντέ σήμερα πια λέξη θα έβρισκε άραγε;

Σε κάθε περίπτωση, όλοι οι εμπλεκόμενοι περιστρέφονται τον Απρίλιο, γύρω από την ανάβαση Πάρνηθας. Υπάρχει μια ολοένα διογκούμενη δυναμική. Που κρατά έως την άνοιξη της τελευταίας χρονιάς της δεκαετίας του ’60. Την τελευταία χρονιά διεξαγωγής της ανάβασης των δέκα χιλιομέτρων.

Ένα αυτοκινητικό γεγονός αλλά και ένα κοινωνικό φαινόμενο που ανήκει πλέον αμετάκλητα στην Ιστορία.

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΕΡΕΥΝΑ: ΝΙΚΟΛΑΣ Σ. ΖΑΛΜΑΣ / ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΑΡΧΕΙΟ ΦΩΤΗ ΦΛΩΡΟΥ-ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΚΟΛΥΡΗ

Το παραπάνω κείμενο και φωτογραφικό υλικό υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα. Απαγορεύεται αυστηρά, και διώκεται ποινικά, η αναπαραγωγή τμήματος ή μέρους του κειμένου, καθώς και των φωτογραφιών, χωρίς πρότερη άδεια των κατόχων των πνευματικών δικαιωμάτων.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ανάβαση Πάρνηθας δέκα χιλιομέτρων

Γράψτε απάντηση στο Αποστολος Πάλλας Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s